dinsdag 29 november 2016

Sneeuwwit en gitzwart



Nietsvermoedend wandelde ik door de zinderende hitte van de Afrikaanse stad. Een beetje stoffig de straat en benauwd de sfeer. Verder niets opmerkelijks. Behalve dan die sneeuwwitte man die me tegemoet kwam. Hij leek onschuldig, passeerde me te traag. Er gebeurde niets. Witte man in zwarte straat.

Ik gaf simpele Nederlandse taalles aan een hoogzwangere Nigeriaanse vrouw bij haar thuis. Haar man was even buiten beeld geraakt. Ze moest bevallen en belde mij midden in de nacht dat ze in het ziekenhuis was. ‘Waar is Cleo’, vroeg ik: haar dochtertje van misschien 3 jaar toen. ‘Hier ergens, zei ze vermoeid. Kortom, ik naar het ziekenhuis en haalde Cleo op. Ze beschouwde mij als een soort oom die altijd grapjes maakte en even met haar speelde. Ik moest die ochtend toevallig wel op de redactie van het Eindhovens Dagblad zijn. De verwarring was groot toen ik met een gitzwart meisje aan de hand binnenliep. Vrolijkheid overheerste. Cleo werd verwend.

Zijn deze twee voorvallen werkelijkheid of fantasie?
Het eerste is verzonnen.
Het tweede is werkelijk gebeurd. Sterker nog, de moeder was zo dankbaar voor alle hulp in de loop van de maanden, dat ze me vroeg of mijn vrouw en ik peter en meter wilden zijn bij de doop van haar nieuwe zoontje. Kortom, onder mijn beperkte aantal petekinderen zit een zwart Afrikaans jochie.

Waarom schrijf ik dit nu allemaal?
Om uw gevoeligheid te testen voor taal.
Bent u gevallen over die sneeuwwitte man?
Kreeg u de kriebels bij het gitzwarte meisje?
Of pas bij dat zwarte Afrikaanse jochie?

Of het door de zwarte pieten discussie komt, weet ik niet. Ik denk eerder door de overdreven politieke correctheid enerzijds, die het beschaafde deel van onze natie nastreeft en de botte taalverruwing anderzijds op sommige social media. Maar als ik in een column gebeurtenissen als hierboven beschrijf, blijkt iemand het woord ‘gitzwart’ te schrappen. ‘Dat zou wel eens verkeerd kunnen vallen.’ Hoe, waarom en bij wie ontgaat me. Waarschijnlijk bij sommige witte mensen die alles o zo goed bedoelen. Of bij sommige gekleurde mensen die even overgevoelig zijn.

Maar ik garandeer je dat het opviel, toen ik met Cleo aan de hand de redactie vloer op liep, dat ik wit was en zij zwart. En niemand dacht aan discriminatie of wat dan ook.

Trouwens, die sneeuwwitte man was ook best eng toch. Hij leek onschuldig, maar ondertussen….

Arnold Verplancke




Geen opmerkingen: